D E S A Z O N
Miro el cielo por la ventana,
Se ha vuelto de un color extraño,
Rojo, negro a la vez, como si el día
Se estuviera desangrando.
Como mi corazón….
Desde que te vi te ame.
Tú te evaporaste.
Mi corazón se rompió,
Se hizo añicos como un
Vaso al caer de lo alto.
Diamantes ruedan por
Mis mejillas, y barrancos
De tristeza jamás se borraran.
Tú para mi fuiste mi
DEIDAD…..
Se oye el susurro de las hojas al caer
sobre la hierba. ¡La erupción del otoño!
Invade aun más mi pesadumbre.
Mercé cardona como vienen tantas fiestas hasta el martes 7-4-2015 --FELICES FIESTAS

5 comentarios:
Bonic poema de records passats que sempre són motiu de nostàlgia.
Con pesadumbre y nostalgia de un amor. Me encanta esa metáfora para las lágrimas. "diamantes ruedan por mis mejillas..." Un abrazo grande. Carlos
Te envío un caudal infinito de bendiciones en esta Santa semana. Fuerte abrazo.
Precioso poema, me ha dado tristeza pero tambièn me emociono.
Un abrazo para ti bella Merce con todo mi cariño.
mar
Hermoso Homenaje.
Amor Eterno...
Un Abraçada.
Bona Setmana Santa.
Gràcies per compartir la teva intimitat més excelsa!
Publicar un comentario