MI
OBSESION ¡EL MAR!
Espuma
de ola enroscada
En
firme abrazo a mi cuerpo,
Con
transportes armoniosos,
En
su musical silencio.
Sutiles
gotas que hieren,
O
plumas que me acarician,
Frenesí
que se desborda
En
exquisitas delicias.
Sin
pensamientos ni sueños,
Solo
gozando el momento,
No
existen días ni años,
Los
recuerdos se perdieron.
Felicidad
que me acoge
Como
en éxtasis supremo….
Lleno
de furia o ternura
El
mar me mece en su seno.
Mi
pena se lleva allá, mi rabia
También,
pues tengo motivos
Para
dudar, del amor de un Dios
Que
permite tanto dolor….
¿Por
qué nos has abandonado?
Mercé
Cardona
3 comentarios:
Tu poema me trasmite cierta tristeza......Cuando la vida me da "palos", y me los ha dado muy gordos, es cuando más me acerco a Dios y Él siempre me reconforta y me ayuda a sobrellevar mejor la situación. Besicos
També va fer aquesta exclamació Crits a la creu. És mala cosa pensar que un Déu es lliurerà dels sufriments. més aviat el contrari la fe ens pot servir per mitigsr-los.
Bellos versos, aunque al final las dudas llegan y tambaleamos al ver el sufrimiento Dios siempre está para elevarnos. Besos.
Publicar un comentario